Αύγουστος και για άλλη μια φορά οι Διβριώτες προτίμησαν να περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στη Δίβρη.
Στις 14 Αυγούστου από νωρίς το απόγευμα εγκαταστάθηκαν οι ψησταριές και άρχισε το ψήσιμο ντόπιων αμνοεριφίων, οι μυρωδιές μάς προετοίμασαν για το τι πρόκειται να συμβεί.
Η πλατεία σιγά- σιγά άρχισε να γεμίζει, διβριώτες πλημμύρισαν τα καφενεία , πρόσωπα χαρούμενα, αγκαλιές, φιλιά, ιστορίες από τα παλιά, οι μνήμες ζωντάνεψαν.
Ο ενθουσιασμός μεγάλος, το κέφι απερίγραπτο, ο χορός ελεύθερος και ο Αριστείδης με την ορχήστρα του συνέχιζε να τρελαίνει τους διβριώτες με τους ήχους του κλαρίνου.
Στα 50 μέτρα από τα καφενεία, στην Παναγιά, γινόταν οι ετοιμασίες για τον ετήσιο Χορό που διοργάνωνε η δημογεροντία και επαρχία της Δίβρης.
Μετά την πρώτη γνωριμία πριν μερικά χρόνια επί προεδρίας Βασίλη Κούρη, αυτή τη φορά οι Διβριώτες της Φθιώτιδας μάς προσκάλεσαν στο χωριό τους, αφού πρώτα ο μπάρμπα Χαράλαμπος Κίτσιος τους είχε στείλει το τελευταίο βιβλίο του μαζί με την εφημερίδα « Η Φωνή της Δίβρης» και ο πρόεδρος του Συλλόγου Διβριωτών Λαμίας ανταποκρίθηκε αμέσως με ένα τηλεφώνημα και συνάντηση με τον Αντιπρόεδρο του Συλλόγου και εκδότη της εφημερίδας κ. Βαγγέλη Τάμαλη.
Στις 18 Ιουλίου 2009 τολεωφορείο του Ζώτου ταξίδευε προς τη Λαμία. Παρόλο την αφόρητη ζέστη της Αθήνας κανένας δεν παραπονιόταν … όλοι είχαμε μια κρυφή αγωνία, πότε θα φθάσουμε στη Δίβρη.
Πλησιάζοντας τη Λαμία στο δεξί μας χέρι μια πινακίδα μας οδηγούσε προς τη Δίβρη.
Δεν άργησε πολύ , η ανηφόρα και οι απότομες στροφές να μας κόβουν την ανάσα. Όσο ανηφορούσαμε, το τοπίο που αφήναμε πίσω μας ήταν μαγευτικό.
Ψάχναμετη Δίβρη, μα αυτή ήταν κρυμμένη βαθιά στην καρδιά του βουνού και δεν μας έκανε τη χάρη να εμφανιστεί.
Η πρώτη σκέψη, λογική, οι διβριώτες έχουν κάτι μοναδικό, όπου κι αν είναι στήνουν τα χωριά τους ψηλά στις κορυφές σαν οι αετοί.
Τιμήθηκε η Αθλήτρια του άλματος εις ύψους Διβριώτισσα Αντωνία Στεργίου
Στις 30 Νοεμβρίου 2008, πραγματοποιήθηκε ο ετήσιος χορός των μελών του Συλλόγου Διβριωτών Βορείου Ηπείρου, στο κέντρο «Ερμής», που λειτουργεί στον Δήμο Δάφνης. Διακόσιοι πενήντα περίπου συγχωριανοί μας και φίλοι του Συλλόγου συναντήθηκαν και πέρασαν ένα αξέχαστο απόγευμα με εκλεκτούς μουσικούς, χορό και τραγούδι . Έχει γίνει πλέον παράδοση για τους Διβριώτες, μετά την ίδρυση του Συλλόγου το 1993, να συγκεντρώνονται 2-3 φορές το χρόνο στην Αθήνα και να διασκεδάζουν όλοι μαζί. Η προσπάθεια αυτή γίνεται για να γλεντήσουν, να ξαναθυμηθούν το χωριό τους, να έρθει ο ένας πιο κοντά στον άλλον, να διαφυλάξουν και να διασώσουν τη Διβριώτικη παράδοση.
Η πολιτιστική κληρονομιά του χωριού μας είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο, ήθη και έθιμα, θεσμοί που κρύβουν μια μακρινή πραγματικότητα. Γίνονται προσπάθειες από συγχωριανούς μας να ξαναδημιουργηθεί το χορευτικό συγκρότημα της Δίβρης μας, με τις τόσες πολλές διακρίσεις στο παρελθόν.
Τον Σύλλογο και την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Δήμαρχος Δάφνης κ. Σταυριανουδάκης Μιχάλης, ο δημοτικός σύμβουλος και Πρόεδρος του Αθλητικού Κέντρου Δάφνης κ. Ιωάννης Ζήσης, ο Έπαρχος Δίβρης κ. Σωκράτης Καλτσούνης, ο πρόεδρος της κοινότητας Δίβρης κ. Θανάσης Λιάγκος και πρόεδροι αδελφοτήτων γειτονικών χωριών.
Στις 13 Ιουλίου 2008, ο Σύλλογος Διβριωτών Βορείου Ηπείρου, διοργάνωσε μετά από πολύ καιρό εκδρομή στον Άγιο Ιωάννη το Ρώσο στη Βόρεια Εύβοια. Τρία λεωφορεία, από τρία διαφορετικά σημεία της Αττικής ξεκίνησαν 7 η ώρα το πρωί και η πρώτη στάση έγινε αμέσως μετά την πόλη της Χαλκίδας. Εκεί είδα πολύ κόσμο ( 110 διβριώτοι) και η ευχαρίστησή μου ήταν, στο ότι για πρώτη φορά, είδα τόσους νέους.
Ένα κύμα χαράς διαπερνούσε τα πρόσωπά τους, χειραψίες αγάπης για συγχωριανούς που είχαν χρόνια να συναντηθούν. Αυτό το μικρό διάλλειμα, μου έδωσε την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι οι Διβριώτες μπορούν να είναι πάντα στο επίκεντρο, μπορούν να κάνουν πάρα πολλά και να είναι μπροστάρηδες σε πολλά μέτωπα. Στο νου μου πέρασαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη του ' 90, πως να ξεχαστούν τέτοια γεγονότα που σε γεμίζουν υπερηφάνεια; Θυμήθηκα όμως και το πέρασμα των αλυσοδεμένων Πρασάδων από το χωριό μας και μελαγχόλησα.
Δραστηριότητες
