Η Δίβρη της Βορείου Ηπείρου

Επιτέλους τα ποιήματα του Δημήτρη Πέττα μπορούμε πλέον να τα διαβάζουμε από το πρώτο του βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μιλοσάο. Ο Δημήτρης Πέττας, ο συγχωριανός μας  έχει γράψει πολλά ποιήματα στα οποία καθρεφτίζεται η βαθιά, άσβεστη αγάπη του για τις ρίζες του, το χωριό του τη Δίβρη.
Ο ποιητής πικράθηκε πολύ με την ερήμωση του τόπου του, θύμωσε πολύ με την αδιαφορία του κράτους και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης,  ύμνησε το σύμβολο της Δίβρης τον γεροπλάτανα. εκεί που κάθονταν , κουβέντιαζαν,  σιγοψιθύριζαν καημούς και μυστικά, χαίρονταν την συντροφιά, χόρευαν και γλεντούσαν οι Διβριώτες.

Οι ευαισθησίες του  αγκαλιάζουν και τους συμπατριώτες του και σε πολλούς στίχους του εκφράζεται ο σεβασμός και η αγάπη του για τη σύζυγό του, τα παιδιά του, τους φίλους του.  Είναι ένα βιβλίο εύχρηστο, συμπαθητικό, σεμνό, ευπρεπές. Ο ποιητής στα ποιήματά του θίγει με έναν απλό, σύντομο τρόπο και προπαντός κατανοητό, προβλήματα της καθημερινότητας, αγωνίες υπαρξιακές, αναζητήσεις φιλοσοφικές και ιδεολογικές, ασκεί κριτική και αυτοκριτική, θέτει ερωτήματα, εκφράζει απορίες, επισημαίνει κινδύνους για τον άνθρωπο και το περιβάλλον.

Ο Χρήστος Χαρμπάτσης γεννήθηκε στον Πειραιά, στον Αϊ Γιάννη του Ρέντη.

Ο πατέρας του ο Γιάννης, ήτανε Βορειοηπειρώτης από το χωριό Δίβρη κι η μάνα του η Κατερίνα, Πόντια από την Κερασούντα.

Είχαν ένα σπίτι με χαγιάτι μέσα στα περιβόλια, με δυο φοίνικες, χουρμαδιές, μουριές, ακακίες, ροδιές κι ένα μαγκανοπήγαδο που πότιζε τους λαχανόκηπους.

Το 1965 εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου.

Από το γάμο του με τη Σοφία ,το γένος Κοσκινά, απέκτησε τρία παιδιά, τη Βιργινία, την Κατερίνα και το Γιάννη.

Ήδη έχει τέσσερα εγγόνια, τη Σοφία, τον Κωνσταντίνο, τον Πέτρο και τη Χριστίνα.

Με το θέατρο ασχολήθηκε το 1969, όταν ερμήνευσε το Μπαλμπόα στο έργο του Κασόνα “Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια”.

Το 1970, ερμηνεύει το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, στο έργο του Γιώργου Ρούσου  ‘’Μαντώ Μαυρογένους”.

Το 1971, ερμηνεύει τον Πλάτωνα, τον αιώνιο φοιτητή, στους “Φοιτητές” του Γρηγόρη Ξενόπουλου.

Λόγοι έξω από τη θέλησή του τον κράτησαν έξω από το θέατρο, τα χρόνια από το 1972 – 1974.

Το 1974, μαζί με δέκα ρομαντικούς στη Σύρο, ζωντανεύουν το όνειρο αναστήλωσης του ιστορικού Θεάτρου Απόλλων.

Σκάβουν και ξεμπαζώνουν την πλατεία και την σκηνή και αρχίζουν παραστάσεις μέσα στο γιαπί.

Στο Ντερμίσι (Αγία Σοφιά) της επαρχίας Δίβρης, βρέθηκε στις 12 Αυγούστου 2008, ο γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής Θέμης Αδαμαντίδης όπου με την εμφάνιση  και τις ερμηνείες του έκανε τους Ριζιώτες και τους Βουρκάρους να παραληρούν.

Εκατοντάδες Βορειοηπειρώτες παραβρέθηκαν στο κέντρο του "Τσούρα", για να ακούσουν από κοντά αυτή τη μαγευτική φωνή, τη φωνή που σε "καθηλώνει", σε τραβά σαν μαγνήτης. Όταν βρει το τραγούδι που της αρμόζει, το απογειώνει στη κυριολεξία. Μπορεί να είναι ικανότατος ερμηνευτής στο να ελίσσεται στα διάφορα "παρακλάδια" της λαϊκής μουσικής, όμως εκεί που "δεν παίζεται" είναι στα καθαρόαιμα λαϊκά τραγούδια, σ' αυτά που κάποιοι τα χαρακτηρίζουν "αντρίκια".