Η Δίβρη της Βορείου Ηπείρου

ΑΡΧΙΜΗΝΙΑ ΚΙ ΑΡΧΙΧΡΟΝΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

κι αρχή, καλός μας χρόνος,

κι αρχή που βγήκε ο Χριστός

στη γη να περπατήσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται

από την Καισαρεία,

βαστάει εικόνα και χαρτί

χαρτί και καλαμάρι.

Το καλαμάρι έγραφε

και το χαρτί εμίλει:

-Βασίλης πούθεν έρχεσαι

και πούθε λα πηγαίνεις;

-Από το σπίτι μ’ έρχομαι

και στο σχολείο πάω.

-Κατσέ να φας, κατσέ να πιείς,

κατσέ να τραγουδήσεις.

-Εγώ γράμματα μάθαινα,

τραγούδια δεν ηξέρω.

-Κι αφού ξέρεις γράμματα

πες μας την αλφαβήτα!

Και στο ραβδί ακούμπησεν

να πει την αλφαβήτα.

Και το ραβδί ητάν στεγνό

και βλάστησαν κλωνάρια,

κι απάνω στα κλωνάρια του

αηδόνια κελαηδούσαν.

Δεν κελαηδούσαν σαν πουλιά

κι ουτέ σαν χελιδρόνια,

ειχάν ανθρώπινη λιαλιά

κι ανθρώπινη κουβέντα.

«Εδώ στο σπίτι που ’ρθαμε

πετρά να μην ραγίσει,

κι ο νοικοκύρης του σπιτιού

πολλούς χρόνους να ζήσει!

Να ζήσει χρόνους εκατό

και να τους απεράσει

και στων παιδιών του τις χαρές

κουφέτες να μοιράσει.»

ΒΑΣΙΛΩ ΤΖΙΟΜΑΚΑ

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΝ’ ΤΑ ΦΩΤΑ

Σήμερα είν’ τα φώτα,

καρκαλιέται η κότα

πίσω από την πόρτα.

Τη φωνάζ’ ο πέτος

δεν απολογιέται.

Της ρίχνει ένα λιθάρι

την παίρνει στο ποδάρι

-Ω λελέ, το πόδι μου,

και το καλαπόδι μου.

Φέρτε μου τη σέλα,

να σελώσω τ’ άλογό μου

να πάνω στα Γιάννενα

να φωνάξω γούμενο.

-Γούμενε, καλόγερε

και μπρακατσοκέφαλε!

-Που’ ν’ τα παιδιά ‘πο’ κάμες

-Τα ’καμα και τα ‘θαψα

στη χρυσή την εκκλησιά,

πο’ χει λίλια και καντήλια,

και πόρτες και παραθύρια.

Παίρνω το κλειδί κι ανοίγω,

βρίσκω λύκο που χορεύει

κι αλεπού που τσαργκανεύει.

Τσαγκ απ’ έδω, τσαγκ απ’ έκει

μο ’ φαγαν και το μπουρέκι.

Τι να φάνε τα παιδιά μου;

Τα σκατά του κορακά μου.

Τι να φάν’ οι φίλοι μου;

Τα σκατά του σκύλου μου.

ΑΡΕΤΗ ΠΑΝΤΟΥ -ΛΟΥΠΗ