• 0

Ο διάσημος συγγραφέας, ερμηνευτής και σκηνοθέτης του θεάτρου, Χρήστος Χαρμπάτσης είναι ο άνθρωπος που σήμερα το πρωί έκανε βουτιά θανάτου με το αυτοκίνητό του στο λιμάνι του Πειραιά.

Η τραγική είδηση επιβεβαιώθηκε και από τον Δήμαρχο Σύρου Γιάννη Δεκαβάλλα, ο οποίος δήλωσε συγκλονισμένος και έκανε λόγο για έναν πολυτάλαντο άνθρωπο που προσέφερε πολλά όχι μόνο στη Σύρο, αλλά σε όλο το ελληνικό θέατρο.
Κανείς δεν ξέρει ακόμη τους λόγους που ώθησαν τον σκηνοθέτη να φύγει από τη ζωή με αυτό τον τρόπο…

Ο Χρήστος Χαρμπάτσης γεννήθηκε στον Πειραιά, στον Αϊ Γιάννη του Ρέντη.Ο πατέρας του ο Γιάννης, ήτανε Βορειοηπειρώτης από το χωριό Δίβρη κι η μάνα του η Κατερίνα, Πόντια από την Κερασούντα.

ΑΡΧΙΜΗΝΙΑ ΚΙ ΑΡΧΙΧΡΟΝΙΑ

Αρχιμηνιά κι αρχιχρονιά

κι αρχή, καλός μας χρόνος,

κι αρχή που βγήκε ο Χριστός

στη γη να περπατήσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται

από την Καισαρεία,

βαστάει εικόνα και χαρτί

χαρτί και καλαμάρι.

Ο κατά κόσμον Αναστάσιος-Αθανάσιος Γραίκας γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1905 στην Δρόβιανη της επαρχίας Δελβίνου Βορείου Ηπείρου. Ήταν τέκνο του Διβριώτη Ιωάννη Γραίκα ( σώγαμπρος στη Δρόβιανη). Έμαθε τα πρώτα του γράμματα στο δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του. Με το τέλος του δημοτικού σχολείου ο έφηβος πλέον Αναστάσιος έμελλε να εγκαταλείψει το περιβάλλον του χωριού. Ήδη ο πατέρας του είχε εγκατασταθεί στον Πειραιά, όπου εργαζόταν. Και ο ίδιος έπρεπε να τον ακολουθήσει για να εργαστεί κοντά του. Έτσι, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την μητέρα και τον μικρότερο αδελφό του.

Ο ίδιος περιγράφει την αναχώρησή του από το χωριό: «Από την Δρόβιανη δεν θυμούμαι αν έφυγα με σκοπό να ξαναγυρίσω». Ο χωρισμός αυτός κόστισε σε όλα τα μέλη της οικογένειας. Ιδιαίτερα στην μητέρα του Αθηνά. Ο ανιψιός του μας πληροφορεί σχετικά: «Για πρώτη φορά άκουσα για τον γέροντα το 1941, όταν επιστρέψαμε από Ελλάδα, εγώ, η μαμά μου Ευθαλία και ο πατέρας μου Κίμων, όπου με είχαν φέρει για κάποια χειρουργική επέμβαση.

Ο Δεκέμβρης του 1990 θα μείνει αξέχαστος για πάντα στη μνήμη των Διβριωτών. Ήταν ένας Δεκέμβρης φορτωμένος με ένα βουνό από στενοχώριες, αγωνία και άγχος. Πηγαίναμε στις δουλειές μας και ο μυαλό μας ήταν αλλού. Γυρίζαμε στο σπίτι και χωρίς να σκεφτούμε για φαγητό, ανοίγαμε το ραδιόφωνο στην Ελλάδα και χαμηλώνοντας τη φωνή ακούγαμε τις ειδήσεις, τα έκτατα δελτία μέχρι αργά τα μεσάνυχτα…Ακούγαμε για τις δραπετεύσεις των νέων του χωριού μας και των γειτονικών χωριών και την άλλη μέρα μεταδίδονταν τα νέα από στόμα σε στόμα.

Οι γονείς γεμάτοι φόβο και αγωνία έκλαιγαν συνέχεια μέχρι τη στιγμή που άκουγαν ότι τα παιδιά τους πέρασαν τα σύνορα ή έφτασαν στα ελληνικά φυλάκια και στη συνέχεια με δυσκολία έκρυβαν τη χαρά τους. Επιτέλους τα παιδιά τους βρίσκονταν στον κόρφο της μητέρας Ελλάδας.! Κι άλλοι ετοιμάζονταν για φευγιό. Στο συνεταιρισμό είχαν παραλυθεί τα πάντα. Μια ατμόσφαιρα οργής και μίσους επικρατούσε στους διβριώτες, όπως και σε όλους τους Βορειοηπειρώτες, ενάντια στο σύστημα στο οποίο ζούσαμε.