Η Δίβρη της Βορείου Ηπείρου

Στις 1 Οκτωβρίου 2008, έλαβα ένα e-mail από τον κ. Χάρη Γκουβέλη  ο οποίος είχε επισκεφθεί την ιστοσελίδα του χωριού μας www.divri.gr και διαβάζοντας το άρθρο για τον Καπετάν Δίβρα,   ένιωσε πολύ περήφανος που βρήκε τις ρίζες του.

Ο Λάμπης Γκουβέλης ήταν ο παππούς του ο οποίος είχε πάει στην Πόλη, ενώ ο πατέρας του μετανάστευσε στη Νότια Αφρική. Εκεί γεννήθηκε και μένει ο Χάρης.

Η «ταυτότητα» του Χάρη Γκουβέλη

Ο Χάρης Γκουβέλης γεννήθηκε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής από γονείς που ήρθαν στην Κωνσταντινούπολη, το 1965. Σπούδασε Αφρικανική Πολιτική και Διεθνείς Σχέσεις στο Πανεπιστήμιο Wits, από το οποίο αποφοίτησε το 1989. Το 2000 ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο Wits
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε Πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης των Ελληνικών Φοιτητικών Οργανώσεων της Νότιας Αφρικής (NAHYSOSA).

Γιος του Φωτίου Ζιάγκα, φτωχής οικογένειας…πράγμα που η φτώχεια ανάγκασε τον Χαράλαμπο να μεταναστεύσει και να εργαστεί σε Αίγυπτο και Αθήνα.

Το 1941 λόγω της γερμανικής κατοχής και της πείνας που μάστιζε την Αθήνα και την Ελλάδα γενικότερα, επέστρεψε στη Δίβρη, όπου και έμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ο μπάρμπα Λάμπης, έφερε ευγενικά προτερήματα, ήταν ρεαλιστής, δεν έλεγε ποτέ ψέματα και υπερβολές, εκτιμούσε τους τίμιους και καυτηρίαζε πάντοτε φλύαρους, άδικους, ψεύτες και εντός δικαίων συζητήσεων. Eάν δεν τα έβγαζε εις  πέρας με αφελείς και αμαθείς νευρίαζε.

Ήταν μεγάλος ελληνόψυχος και φανατικός μισαλβανός και λόγω τούτου συνέχεια βρισκόταν εθελοντής! Και που δεν έχει πάρει μέρος ο μπάρμπα Λάμπης;

Εθελοντής πλάι στον Παύλο Μελά, στον Ελληνοβουλγαρικό πόλεμο, αργότερα στο Μπιζάνι, στον αυτονομιστικό αγώνα της Βορείου Ηπείρου το 1914 και για τους αγώνες και θυσίες του έχει παρασημοφορηθεί με το Μεγάλο Σταυρό.

Ο μπάρμπα Λάμπης ήταν μοναδικό θετικό φαινόμενο για τη Δίβρη, ήταν ο άνθρωπος που δεν γνώριζε φόβο, δειλία, δουλοπρέπεια, προσκύνημα, ούτε πουλιόταν με τίποτα, ήταν ο μόνος που έκφραζε την άποψή του άφοβα. Λόγω των άνωθεν προτερημάτων και της άφοβης έκφρασης για να τον απομονώσουν απ’ τα κοινό τον διέγραψαν απ’ την οργάνωση του Δημοκρατικού μετώπου, πράγμα που όλοι οι συμπολίτες υποχρεώνονταν να μην επικοινωνούν με αυτόν, αλλά και ο ίδιος δεν έπρεπε να επικοινωνεί και να αποφεύγει τις εμφανίσεις του από τις κοινωνικές εκδηλώσεις και το καφενείο..

   O Θεόδωρος Καλτσούνης γεννήθηκε στη Δίβρη της Βορείου      

   Ηπείρου το 1930. Είναι γιος του αιδεσιμότατου ιερέα Χαράμαμπου 

   Καλτσούνη . Σπούδασε στην Εκκλησιαστική Σχολή Βελλά της Ιεράς

   Μητροπόλεως Ιωαννίνων. Αποφοίτησε το 1953, βραβευθείς δυο φορές.

   Αφού υπηρέτησε δάσκαλος στη Βουλιαγμένη και στη Λιόψη Φιλιατών,

   πήγε στην Αμερική ως φοιτητής και πήρε το πτυχίο Κολλεγίου το 1956,

   ενώ το 1961 πήρε το πτυχίο από το κρατικό Πανεπιστήμιο της Πολιτείας

   της Ιλινόις.

Ο πάππου Παναγιώτης Πάντος, γιος του Βασίλη Πάντου και αδερφός της Σταμάτως, του Ζήσου, και του Σπύρου είχε καφενείο στο Δέλβινο γύρω το 1905, επί Τουρκίας. Είχε δυο γυναικαδέρφες στο Αλίκου. Όταν κάηκε το Λυκούρσι το 1878, τα ανίψια του απ’ το Αλίκου ο Ζήσος Ιωαννίδης και ο Μήτρος Ιωαννίδης για να γλιτώσουν απ’ τους τουρκαλβανούς ανέβηκαν στο καράβι, πήγαν στην Κέρκυρα κι από εκεί στην Αίγυπτο.

Ο Ζήσος ήταν έξυπνος και κατάφερε να ανοίξει καζίνο. Με γράμματα απ’ έδω, απ’ έκει, ο πάππου Παναγιώτης τον βρήκε. Πήγε στην Αίγυπτο. Ο Ζήσος ήταν ανύπαντρος, είχε αποκτήσει πολλά χρυσά, έδωσε αρκετά και στον πάππου. Γυρίζει στο χωριό και βλέποντας ότι οι Άγιοι Σαράντα ήταν λιμάνι και σιγά-σιγά αναπτύσσονταν, φεύγει απ’ το Δέλβινο και ανοίγει καφενείο κοντά στο λιμάνι. Τώρα τον βοηθούσαν και τα παιδιά του ο Αλέξης με το Βαγγέλη .Ο Ζήσης Ιωαννίδης πηγαινοέρχονταν και κάποια φορά πήρε και τον Αλέξη μαζί του στην Αίγυπτο.

Μετά πήρε και τον Βασίλη Λάγιο ο οποίος κάθισε μόνο λίγους μήνες και γύρισε, τον Σταύρο Κίτσιο και μετά πιο αργά τον αδερφό τού Αλέξη, τον Βαγγέλη. Το 1914, τον Αλέξη και το Βαγγέλη τους επιστρατεύουν τους δύο στον Αυτονομιακό στρατό. Ο Βαγγέλης ήταν λοχίας στην Αθήνα και γύρισε μεμιάς. Πολέμησαν μέχρι το μοναστήρι της Τσιέπως, στο Κουρβελέσι, στη Λιαμπουριά. Εδώ σκοτώνεται ο Μήτρο Ζιάγκας που ήταν αρραβωνιασμένος με τη Γιαννούλα Κούστη. Ο Αλέξης κόντευε τα τριάντα, γι’ αυτό αρραβωνιάστηκε με τη Γιαννούλα, παντρευτήκανε το 1915 και το 1917 απόκτησαν το Γρηγόρη. Την ίδια χρονιά ο πάππου Παναγιώτης, έχασε εν μέρει το φως του και πλέον το μαγαζί στους Αγίους Σαράντα, πέρασε στη λειτουργία του Αλέξη και του Βαγγέλη.